Wortels

Het heeft 17 jaar geduurd voor ik er eindelijk zou staan. Kijkend vanaf het Engelse eiland Angelsey leek het me het land dat anders zou zijn dan alle andere die ik toen al had gezien.

Een wandelvriendin haalde me over. Het weer heeft me altijd tegengehouden. Zonnige oorden trekken me nu eenmaal meer. Maar om ook eens de vochtiger milieus te verkennen moet je soms wel eens door een zure appel heen bijten.

Maar heeft Ierland me bekoord? Ja, mag ik toch wel zeggen. Naast het weer, wat gelukkig heel erg meeviel, heeft het eiland toch iets bij me achtergelaten. Maar wat is nu het andere wat ik me tijdens het wandelen heb afgevraagd. De mensen, de natuur, de cultuur, de geschiedenis?

Het zijn in het algemeen niet de grote maar de kleine dingen die afwijken van onze samenleving en die je het gevoel geven dat je in Ierland bent. Dit zie je pas als je het land op een rustige manier ontdekt. Je krijgt medelijden met mensen die het met een snelle touringcar moeten ”afvliegen”.

Ze missen de weelderige plantengroei die zeker aan de kust exotisch aan doet met zijn Yucca’ s, metershoge Fuchsia hagen en bloeiende Monbretia’s die de vaak smalle wandelpaadjes massaal bevolken en deze veranderen in een zins begoochelende doolhof vol geuren en kleuren. Het landschap waarin je heerlijk tussen de vele schapen en opgestapelde stenen muurtjes kunt lopen en waar zo hier en daar nog heel kleinschalig een turfje wordt gestoken.

Ze missen ook de wereld van de scheefgezakte bemoste grafstenen en tombes die een sfeer geven die je aan Dracula doet denken en waar je letterlijk elk moment in een graf kunt wegzakken. Vreemde namen van mensen zoals Mc. Sherry, O’ Sullivan, O’ Neil, ooit bedacht in vervlogen tijden. De toepasselijke namen van de huizen zoals de Four winds, Haybarn en Finglass house, want huisnummers hebben ze bijna niet. Of de met zorg bereide Irisch breakfast door uitbundige knusse gastvrouwen die vaak honderduit praten over hun land en streek en het mooie weer dat misschien komt. Het optimisme van deze Ieren straalt er iedere dag vanaf omdat ze zelf met zwaar bewolkt weer een dagje aan het strand gaan zwemmen.

Ja, en natuurlijk de lokale pubs met de Ierse muziek, met Guinness, Murfhys en whisky’s en de enorm boeiende geschiedenis van het land maakt het tot iets wat je niet ervaart als je als toerist in dit land als kogels in een flipperkast wordt rondgeslingerd. Nee, dit laatste proef je pas als je over de mistige vochtige venen aan het dolen en struinen bent en je er ervaart dat water en wind dit zompige groene landschap heeft gevormd. Dan proef je de geschiedenis van het land. Het oude oerlandschap herleeft en in gedachten kunnen elk moment een stel Kelten over de heuvels op je afkomen. Dit, dit brengt je terug in het verleden en geeft je het gevoel dat je de wortels van het land te pakken hebt.

Ierland, teruggebracht tot zijn essentie. Het had voor mij 17 jaar eerder gemogen.

Ierland